محمد جواد حامدی فرزند محمود به سال 1296 شمسی در خورموج به دنيا آمد.در سن هفت سالگی در مدرسه ادب خورموج که مديريت آن بر عهده پدر بود شروع به تحصيل کرد.پس از به پايان رساندن  دوره ابتدايی وارد مدرسه سعادت بوشهر شده و بعد از پشت سر گذاشتن دوره متوسطه به علت نداشتن توانای مالی از رفتن به شيراز يا تهران که دارای امکانات تحصيلی بيشتری بودند محروم شد به ناچار ترک تحصيل دبيرستانی کرده و از این به بعد خوشه چين خرمن دانش پدر می گردد وز محضر محفل وی بهرمند شده و ادبيات فارسی و صرف و نحو عربی را فرا می گيرد.محمد جواد حامدی حامدی فردی بود خونگرم، پرجوش، مهمان نواز،صادق ،صميمی،بی ريا،قانع و فروتن بود که این فروتنی و تواضع در تمام دوران زنگيش موج ميزد.

و اما در مورد شعر او محمد جواد حامدی شعر خود را به انواع و اقساط ظرا يفها، لطايف و صنايع بديعی و هنری می آرايد گاهی زير تاثير نفوذ شاعرانی چون سعدی ،خيام،حافظ و شهريار... قرار می گيردو با ابتکار و استعداد ذاتی و نيروی خلاقه خود غزليات و قصايد زيبايی می آفريند.

غزلی از مرحوم جواد حامدی:

                              زاهد رياکار

زاهدا حيله ترا،پاکی پندار مرا         دام تزوير ترا،گيسوی دلدار مرا

دلق آلوده ترا،جامه تقودای مرا       صحبت کذب ترا،صحت گفتار مرا

کنج محراب ترا،گوشه ابروی مرا      دانه سبحه ترا،خال لب يار مرا

فکرت جمع ترا،خاطر آشفته مرا      خواب قيلوله ترا،نفخه اسحار مرا

روز ه کذب ترا،سيری معکوس مرا    نفس خواب ترا،هيکل بيمار مرا

هوس حور ترا،وصل رخ دوست مرا    تن اسوده ترا،مشغله کار مرا

نادم از کرده ترا،فارغ از انديشه مرا  نامه فسق ترا،دفتر اشعار مرا

آه مظلوم ترا،ناله شبگير مرا          ياری خلق ترا،عترت اطهار مرا

خازن شهر ترا حامد درويش مرا     نقد گنجينه ترا، مخزن اسرار مرا

شعری از مرحوم حامدی در مدح خاتم انبيا حضرت محمد مصطفی صل الله عليه و آله

مدح کنم از پی توحيد حق       ختم رسل مورد تاييد حق

احمد محمود نبی کرام           انکه بر او گشت رسالت تمام

مهر عجم ماه عرب نور حق         اول آخر شده مامور حق

با سط و حلال همه معضلات      عقده گشای همه مشکلات

شاخ گلی بود به باغ بهشت      دست خدايش وسط باغ کشت

غنچه بر آورد و شکفتن گرفت     باز شدش غنچه و خرمن گرفت

نوگل خندان شه گلزار شد         بازده غنچه بسيار شد

هر گل زيبای از او بو گرفت         بوی از او نافه آهو گرفت

محرم راز فلک آفلاک شد           تاج به سر خواجه لولاک شد

سدره سريرش شد و افلاک       جای گه به زمين پای و گهی بر سمای

دوستش خالق و خواندنش حبيب  ختم رسل گشت مر او را نصيب

بيرق حق کرد به عالم بلند          کوفت به هر معرکه سم سمند

دست بيازيد به دور زمين             کرد بپا پرچم آيين و دين

بود از اول به نبوت علم               آخر از و گشت رسالت اتم

گر به ظاهر نبودش تخت و تاج      ليک زشاهان بگرفتی خراج

سوره نون آيتی از روی اوست       والقلمش قامت دلجوی اوست

زلف سياهش به شب قدر شد     ماه رخش تا به ابد بدر شد

نام محمد چو پر آوازه شد            ديو تبهکار به خميازه شد

چون سفر اخرتش شد قرين         کرد پسر عم خود جانشين

کرد موفض به وی اسرار غيب       بود وجودش بری از نقص و عيب

شد چو علی بعد پيمبر ولی         نور خدا بود در آو منجلی

هر که بشد کج به گه کارزار        راست نمودش به خم ذوالفقار

معرکه در صف پيکار کرد             بيرق کفار نگونسار کرد

از سخطش شير شدی زهره آب  زاتش قهرشن دل دشم کباب

جز خدا بيم نبودش زکس           غير خدا هيچ نبودش هوس

بعد علی يازده گشتی خلف       جمله بدی صاحب عز و شرف

ختم ولايت چو به مهدی رسيد     مصلحت آن بود شود ناپديد

ديده شعيه بودش انتظار           تا که ظهورش بشود آشکار

دست من دامن آل رسول          بو که نمايد مديحم قبول

حامد اگر مدح و ثنا خوان تست   روز جزا دست به دامان تست

برگرفته از کتاب دشتی و دشتستان

نويسنده و محقق:استاد عبدالمجيد زنگويی