شايان حامدی فرزند عبدالرسول حامدی متولد 1343 و در گذشته اسفند 1375 ش. شايان نيز مانند پدر و اجداد خود در شاعری دست داشت و در اوزان کلاسيک و نيمايی شعر ميسرود.کتاب زيبای او به نام دل رميده موجود است.تحقيقات و مطالعات او در مورد جنوب به ويژه دشتی فراوان بود.ليسانس زبان فرانسه را تمام کرده بود. ودر صدد گرفتن فوق ليسانس بود.در پنجم اسفند 1375 ش به زندگی خود پايان داد.متاسفانه اطلاعات و منابع من در مورد ایشان همينقدر بيشتر نبود.و يک شعر زيبا از ایشان:

به سايه ميروم سايه جايگاه من است     در این که بی گنهم او گواه آه من است

به سايه ميروم ای سايه سايه بانی کن   به مهر بر سر هر آهويی شبانی کن

به سايه می روم سار تير خورده منم      در این سفر همه لاله ها شمرده منم

بگو   که      آبی بالا   ندارد   آرامی        بگو سر کنم اینجا به دانه يا دامی

-------------------------------------------------

برای کسب  اطلاعات بیشتر در مورد مرحوم شایان حامدی می توانید به این وبلاگ خوب و مفید بروید:زروانیک

برگرفته شده از فرهنگ نامه بوشهر

محقق و نویسنده:دکتر سید جعفر حمیدی