شعری ازمرحوم محمد جواد حامدی: 

                                                بیداد زمانه

الا که دهر پر از ظلم و جور و بيداد است          نه جای شادی و نه عيش و نه دلی شاد است

سرای ميکده بر بند و خشت بر خم نه            نه وقت مستی و نه عشرت نه اعياد است

جهان زسلطه اهريمنان ديو صفت                  به هر طرف نگری ناله است و فرياد است

زفرط شعله آتش وز آه مظلومان                     جهان سياهتر از قلب تا شداد است

اگر جهان شده از جنگ پر ز آتش و خون           زمکر و حيله بد سيرتان شياد است

پرندگان همگی آشيان رها کردند                    که لانه ها همه ويران زجور صياد است

تمام خانه آباد شد ز ظلم خراب                      مگر قصور خدايان زور آباد است

ضعيف در همه احوال خوار و زار بود                 مکان زاغه نشينان هميشه بر باد است

بيا تو مهدی موعود وقت آمدن است              که دهر يکسره پر جور و ظلم و بيداد است

چو نيست ياوه سرايی طريقت حامد             سخن هرانچه که گويد هميشه آزاد است