موقعیت جغرافیائی روستای میانخره دشتی

 میانخره جزو شهرشتان دشتی در ۲۰ کیلومتری جنوب غربی خورموج واقع شده است این روستا در طول جغرافیائی ۵۱درجه و ۱۰دقیقه شرقی و عرض جغرافیائی ۲۸درجه و ۱۲ دقیقه شمالی قرار گرفته . این روستا از شمال به روستای چارک و جنوب به روستای وراوی و از غرب به کوه مند محدود می گردد .به اظهار مطلعلین محلی وجه تسمیه آن واسطه قرار گرفتن بین دو یا چند دره یا خره به (میان خره)میانخره نامیده می شود جمعیت این روستا در زمانی که مکتب خانه آن پذیرای دانش اندوزان و طلاب بود نزدیک به ۱۰۰خانوار بود که اکنون براساس سر شماری سال ۸۵پنجاه و یک ۵۱خانوار می باشد. اهالی این روستا ۵۰درصد سادات که از نسل فرزندان سید علی اکبر بن میر نظام و ۵۰درصد دیگر را مشایخ بستان بحرانی و بحرینی و قبیله های قائدی مزارعی گرگویی امامی و شیبانی و ... تشکیل می دهند.

تاریخچه قدمگاه صاحب الزمان روستای میانخره

در حدود ۱۲۳سال پیش مرحوم حاج سید محمد فرزند سید علی اکبر از سادات با کرامت منطقه در روستای میانخره زندگی می کرد و او انسانی عابد و زاهد وارسته ای که شهره سخا و تقوایش آوازه گرفته بود در سه شب پیاپی در ماه شعبان سال ۱۳۰۴قمری پس از تهجد و شب زنده داری در عالم رویا حضرت مهدی (عج) را در حالی که بر اسب سفید سوار بوده و نقته ای از آن سرزمین را به او معرفی می نماید و به وی عرض می کند این نقطه مکان مقدسی می باشد و شایسته می باشد که اموات را در این مکان دفن نمایید و در آن مکان سنگ سفیدی است که جای پای اسبم بر آن نقش بسته شده و در هیچ جای دیگر چنین علامتی وجود ندارد سپس سید از خواب بیدار شد و خواب خود را با برادرانش درمیان گذاشت و برای تایید موضوع به آن مکان می روند و صدق قضیه را با توجه به همان سنگ آن را محل دفن اموات و زیارتگاه مردم منطقه قرار می دهند و تا به امروز مردم استان نیز آن مکان را مقدس شمرده و همه ساله در جشنی که هیئت منتظران ظهور روستاهای میانخره و وراوی میگیرند شرکت پرشوری در حدود هفت هزار نفر جمعیت در آن مکان جمع می شوند.

 

قطعه شعری از عالم وارسته و مجاهد حضرت آیت الله العظمی حاج سید علی نقی دشتی میانخره ای در مدح حضرت صاحب زمان (عج)
.آخرآن سلطان ایوان شکوه   بر سریر عدل می گیرد قرار

زود باشد بر دمد صبح امید   دولت حق زود گردد آشکار

با تشکر از دوستان خوبم در وبلاگ هيئت منتظران ميانخره و وراوی که این اطلاعات را در اختيارم گذاشتند.

 

در غرب بندر دیر اثار و ویرانه های قدیمی زیادی وجود دارد که حکایت از وجود تمدن و بندری اباد بزرگ و پر داد ستد را در گذشته های دور تاریخی در این منطقه می کند.در منطقه بتانه و بتون و ابادی اولی این اثار در دو طرف جاده به چشم می خورد اما از روستای جبرانی به بعد بر وسعت و پهنای اثار افزوده می شود که محدود ه ای به طول حدود ده تا دوازده کیلو متر و عر ض شش تا هشت کیلو متر را در بر می گیرد.به قسمتی از این خرابه ها بی خاتی،قسمتی بتون و قسمت وسیع تری بتانه مگویند.
بین بتانه و بی خاتی و بعد جبرانی به طرف دیر بر دامنه ارتفاعی سنگی اثار عمارت بزرگی به چشم می خورد که بر فراز سطحه پهن تپه ای سنگی،اثار دیوارها،اب انبار ها و حتی پلکان سنگی زیبایی وجود دارد که بر طرفین یک صخره وسیع از سنگ تراشیده شده اند و راه عبور و مرور ساکنان عمارت بوده که از درون حیاط یا عمارت بوده که از درون حیاط یا باغ یا دربند به قلعه یا عمارت یا باغ با اندرون بالایی می رفته اند.گویا این تپه محل سکونت فروانروا یا فرد بزرگی از شهر بوده است.در پایین همین تپه و به فاصله پانصد متری ان سطحه بزرگ دایره شکل و به صورت میدان وسیعی وجود دارد.در این مناطق اثار هزاران اب انبار خانه و اطاق ، سنگ تراشیده و نا تراشیده و انبوه مصالح ساختمانی،اثار کوچه ها و خیابانها و معابر و بقایای عمارت بزرگ بر روی شالوده هایی باقی مانده که با سنگ و ساروج در سطح زمین به چشم میخورد.
این که در این منطقه با توجه به اثار موجود،بندری فعال و پر رونق در دوران باستان وجود داشته شکی نیست اما این که این همان شهر قدیمی بازرگانی بتنه باشد که به روایت کریستین بر نزدیکی ساحل شرقی رود فرات قرار داشته و بازار کالای چین و اسیای مرکزی ماد و پارس بوده تامل و تحقیق بیشتری را می طلبد.
********************
خطاب به کسانی که ما را دزد می خوانند:
تمام مطالب این سایت با توجه به اسناد و مدارک تاریخی به خواننده های عزیز عرضه می شود و ما به علت مسولیت که در قبال این مطالب
داریم نمی توانیم بدون مدرک مطلبی را ثبت کنیم اگر شما از خودتون چیزی می نویسید به ما هیچ ارتباطی ندارد.درضمن اگر هم ما از سایتی مطلبی برداشتیم منبع را نیز ذکر کرده ایم و بقیه مطالب نیز به همین وبلاگ اختصاص دارد.
درضمن اقای حاجیانی هم برای ما بسیار محترم می باشد لطفا به کسی تو هین نکنید.
*********************
اقای افراسیابی شما میتوانید به وب دوست عزیزم اقای شاکری مراجعه کنید درضمن هر کاری کردم نتونستم در وبتون نظر بدم.
dashtiha.persianblog.com

منبع:کتاب تاريخ و تحولات سياسی و اجتما عی در دوران قاجار در دشتی

کاکی شهريست که در دشتی واقع شده است و يکی از قديمترين مناطق دشتی به حساب می ايد و در آن دو طايفه وجود داشته شيخيانی و حجيانی در قبل از اسلام وقتی که افغانها به ایران حمله کردند و بر ایران مسلط شدن.خوانين حاجيانی همه منطقه را پايگاه اصلی خود کردند.و تمام مناطق خورموج و سنا و بردستان را گرفتند و بلوک دشتی را بوجود  آوردند و کاکی را ماندستان نام نهادند.

در در کاکی مکتب خانه های زيادی وجود داشته که مشاهير فراونی از آن برخاسته اند و این مکتب خانه هادر عصر خيش شهرت بسياری داشته است.از بزرگان این شهر ميتوان بحرينی و شيخ احمد عاشوریرا نيز نام برد که در همين مکتب خانه ها پرورش يافته بودند.اما این مردم از جهت مبارزه با انگلسی ها نقش بزرگی را ایفا کرده اند. مخصوصا علمای به نام این شهر که هرگز ساکت ننشستند و با بيگانگان به جنگ پرداختند.

اما در مورد اینکه چرا این شهر را مندستان می نامند

ماندستان از نام رودخانه مند يا ماند گرفته شده است. اين رودخانه در مناطقي كه به خليج فارس مي‌ريزد به علت هموار و كم‌شيب بودن زمين، سرعت چنداني ندارد، لذا به نظر مي‌رسد آب رودخانه از حركت باز ايستاد (مانده) است. به همين جهت به اين رودخانه مند يا ماند نام داده‌اند وكناره‌هاي آن را كه نزديك خليج فارس است ماندستان گفته‌اند. وجه تسميه ديگر ماندستان آن است كه اين رودخانه و زمين‌هاي اطراف آن از نظر كشاورزي فايده چنداني ندارد و گويا رودخانه در آن حدود مانده است

این شهرستان در دوره ایلا می ها،هخامنشیان،سلوکیان،اشکانیان وساسانیان اباد بوده است. این منطقه در عهد ساسانیان تلاش بارزتری در درجهت موجودیت خویش در صحنه تاریخ و تمدن ایران زمین دارد.
شهرستان دشتی در سال ۱۸ یا ۱۹ هجری قمری در زمان خلافت عمر توسط مسلمانان فتح شده ودر طول دوران اموی توسط ماموران و فرستادگان خلیفه اداره می شد، در دوره عباسیان جز قلمرو انان بوده و بعدها توسط یعقوب لیث صفار نیز فتح شده است.و در دوره ال بویه نیز جز قلمرو عظدالدوله بوده است.این منطقه در دوره کریم خان زند واز طرف وی بنام میرزامحمدبیگ خورموجی به ظابطی شهر تعیین گردید.در زمان قاجار نیز فرزندان محمد بیگ خورموجی به همراه بازماندگان فارس بن شهبان حاکم این شهرستان بوده اند.از مهمترین حاکمان جدید می توان از محمد خان دشتی نام برد که در زمینه سیاست و فرهنگ شهرت داشته و در جنگ علیه استعمار گر انگلیس نیز نقش داشته است.

جاذبه های تاریخی:قلعه خورموج،کلات خورموج،قلعه دختر،باغ شیرینه،بارگاه نوه نوح نبی،سد باستانی باغان،قنات باغان که قدیمیترین قنات کشور است.

مشاهیر شهرستان دشتی:رئیس محمد درازی،حسین نامجو،خالو حسین دشتی،میرزا محمد جعفر خانحقایق نگار خورموجی (کسی که مرگ امیر کبیر را فاش کرد)،فایز دشتی،محمد خان دشتی،علی اسماعیل بخارایی،علی دشتی.

اطلس تاریخ ایران

خورموج یکی از شهرهای استان بوشهر و مرکز شهرستان دشتی است. طول جغرافیایی خورموج ۵۱ درجه ۲۹ دقیقه شمال و عرض جغرافیای آن ۲۸درجه ۳۹ دقیقه شرقی است و ارتفاع آن از سطح دریا 60 متر است. جمعیت آن قریب به ۵۰۰۰۰ نفر است که بیش از ۹۵ درصد آنان به زبان فارسی بومی صحبت میکنند. وسعت آن ۷۹۷ هکتار می باشد.

قدمت این شهر به قبل از اسلام بر می‌گردد و وجود آثار و ابنیه تاریخی در این شهر حکایت از قدمت باستانی آن دارد. آثاری همچون بارگاه میرارم بن سام بن نوح، نوه نوح، باقیمانده‌های شهر باستانی خورموج و قلعه محمد خان دشتی.
در مورد وجه تسمیه آن گفته می‌شود که «خورموج» از دو بخش خور و موج تشکیل شده است که خور مخفف خورشید و موج یا موچ یامچ یعنی نخل. یعنی خورموج به معنی شهر نخل و خورشید است.
بزرگان زیادی در این منطقه رشد یافته و به درجات عالی علمی فرهنگی هنری دست یافته اند. افرادی چون میرزا محمد جعفر خان حقایق نگار خورموجی (کسی که مرگ امیر کبیر را فاش کرد)، علی دشتی، فایز دشتی و محمد خان دشتی.

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد