ایشان از دوبيتی سرايان گمنام دشتی می باشد که به علت فقر و تنهايی به يتيمو معروف شده است.دوبيتی هايش هم مانند خودش گمنام مانده است.وی معاصر با محمد خان دشتی و در در بار ایشان به سر ميبرده است.دوبيتی هايش برخاسته از دل و نمايان کننده  تنهايی سراينده است و همواره با اضطراب و اندوه دست به گريبان است. نمونه هايی از دوبيتی های ایشان:

اگر ايی شبی در منزل مو          به دست آری دل بی حاصل مو                                                        درخت آرزويت ای يتيمو             پس از مرگم برويد از گل مو

که دل در سينه از سوز درونم    در آتش همچو آهن تفته باشد                                                   کسی دارد خبر از روزگارم         که روزم در پی دل رفته باشد

افراسياب تورانی

افراسياب تورانی متخلص به توران از دوبيتی سرايان دشتی است که معاصر با محمد خوان و فايز بود. ایشان مورد محبت محمد خان دشتی واقع شد و بيشتر در دربار ایشان مشغول خدمت شد.چند نمونه از دوبيتی های ایشان:

دمی  که  فتنه دوران به پا شد           بسی فتنه زخوبان بر ملا شد                                                همان تير نگاه و چشم و ابرو             به عالم خورد و آنگاه بر شما شد

خدای گر کنی فردای محشر              مخير در بهشت و وصل دلبر                                                     برايد صدای شوق از توران                که ما را وصل يار از هر چه بهتر

 بت بوشکانی و سر خيل خوبان        مکن منع دل سام نريمان                                                        بتا توران دل يک وايه دارد                  نشيند در کنار خوب رويان

چو بر من بگذرد آن برق رخشان       منم چون رعد اندر پی خروشان                                                به آب و اشک و چشم يار توران            برويد لاله در فصل زمستان

به تيرم زد کمان افکند در پشت          که يعنی من ندانم کی ترا کشت                                             تو توران کشته ای گويی دروغ است    به خونم کرده ای رنگين سر انگشت

عبدالرضا کردوانی

عبدالرضا کردوانی فرزند درويش متخلص به محزون از ترانه سرايان دشتی و از معاصرين فايز است و چنان که از دوبيتی های وی بر می آيد همانّد ساير شعرای جنوب تحت تاثير افکار و اشعار فايز بوده است.اطلا عات بيشتری از زندگانی وی در دست نيست. چند دوبيتی از ایشان:

زهجرانت گهی در تاب و در تب                ندانم روز تو کی باشد و شب                                          خبر از حال محزون کس ندارد                 به غير از خالق قدرت نما رب

عزيزن را همی گردون کند خوار              دهد بی غيرتان را گنج بسيار                                            هميشه رسم و آيينش چنين است       يکی عزت يکی ذلت سزاوار

خوشا امشب که در خلد برينم            به جنت همنشين حور عينم                                             زخوشحالی سرش بر چرخ محزون      که شد شيرين دوران همنشينم