باکی تخلص حاج عابدين دشتی شاعر دوبيتی سرای دشتی است.باکی در لاور کنگان که در لهجه محلی لاور کوگو گويند و جز منطقه دشتی  است با تدريس در مکتب خانه روزگار ميگذراند.چندی به کويت و سپس به بحرين مهاجرت کرد و بار ديگر به کويت بازگشت و سر انجام در همان کشور در گذشت.باکی در سرودن اشعار به خصوص دوبيتی مهارت داشت و پس از فايز و مفتون سومين کسی است که شروه خوانان با ترانه هایاو انس و الفت دارند.

غزالی از ختا سوی ختن رفت

از آن کج رفتنش جانم زتن رفت

سپند اسا به مجمر سوخت باکی

که دلبر کوچ کرد از وطن رفت

به طوبی طعنه زد قد رسايت

نهد حور جنان سر زير پايت

رسد گر دست باکی بر دو زلفت

کند جان و سر دل را فدايت

خم اندر خم به هم پيوسته گيسو

به روز آويخته شب را ز هر سو

که ديده باکيا صبح شب تار

به هم مقرون قرين طاق ابرو