ملا حسن متخلص به محمود و مشهور به اخوند کبگانی از فحول و شعرا و فضلای منطقه جنوب(دشتی) متولد 1240 ق در قريه هدکو از قرای کبگان است.کبگانی هم در زمره شعرا بود و هم کسوت تجارت بر تن داشت.علاوه بر این شش سال در نجف اشرف محضر درس علما و فضلای زمان را درک کرده و اجازه اجتهاد گرفته است. او با فايز فاضل جمی و معتقد اهرمی معاصر و مدتی در سلک همنشين محمد خان دشتی شاعر کامل و در خدمتش مجاور بوده است.مدتی در دهستان جم مقيم شد و سپس به کبگان و دوباره به جم و پس از آن به بوشهر رفته و در همان جا تاهل اختيارنمود و عاقبت مجددا به جم برگشت.
وفات او چنان که در کتاب شعر دشتی و دشتستان امده در 1309 روی داده است.شعر کبگانی روان است.اما گاهی خوشنت کلام بر اشعار مسلط است.علاوه بر اشعار جدی گاهی اشعارطنز گونه و مطايبه های شيرين در گفتار و نوشتار ملاحسن به چشم ميخورد.او در انواع شعر هنر نمايی کرده و پيدا است که شعر او از پشتوانه ای غنی از لغت و صنعت برخوردار است.اشعار بسياری نيز در مرثيه دارد و غزل و قصيده و مثنوی و رباعی و دوبيتی و اشعار انتقادی و اعتراضی نيز فراوان دارد.((ديوان خطی کبگانی به خط ميرزا محمود دشتی موجود است))
گرچه از ياد بداد آن مه نوشاد مرا
ليک يادش نرود از دل ناشاد مرا
سر و جان را همه بر باد دهم از شادی
مژده آمدنش گر بدهد باد مرا
دگر از عشق در این دوره نبد بوی اگر
مادر دهر در این دوره نمی زاد مرا
تير مژگان جگرم بشکافد ورنه
صدمه بر دل نزد خنجر فولاد مرا
قصه عشق تو مگر تيشه کشد بر عاشق
ورنه افسانه بود قصه فرهاد مرا
دست و دل شسته ام از عقل و لب و جان از عشق
آفرين بر دل من دست مريزاد مرا
پيش از این عاقل و فرزانه بدم من محمود
کرد ديوانه سپس عشق پريزاد مرا

و يک دوبيتی از ایشان:

بتا ليلی چو تو مجنون چو من نيست
گل و بلبل چو ما اندر چمن نيست
سخن از ما و تو در انجمن هست
که همچون ما و تو در انجمن نيست