شيخ علی مجتهد از علماو فقهای دشتی بود که پس از اتمام تحصيلات و دريافت اجازه اجتهاد از نجف اشرف به بوشهر بازگشت و با تقوا و پرهيزگاری به ترويج احکام شرعيه پرداخت.شيخ علی دشتی تا سال ۱۳۰۹ ش در حيات بود و به افاضه مردم ميپرداخت وفات او پس از سال ۱۳۰۹ش در بوشهر روی داد.شيخ علی در شعر معکوس تخلص داشت و اشعار او بيشتر به لهجه دشتی است.او معاصر با شفيق شهرياری و سيد محمد صادق نبوی و سيد علی نقی دشتی بود.

منبع:کتاب فرهنگ نامه بوشهر

علی دشتی فرزند شیخ عبدالحسین دشتی از دانشمندان و نویسندگان و سیاستمداران به نام معاصر دشتی است. وی متولد کربلا بوده و در مدرسه حسینی ایرانیان همان شهر تحصیل کرد و در سال ۱۲۹۸ ه.ش. به بوشهر بازگشت. اصل ایشان از روستای تلخو از توابع بخش کاکی است و در حال حاضر بستگان ایشان در آنجا زندگی می کنند. وی در سال ۱۳۰۰ امتیاز روزنامه شفق سرخ را در تهران گرفت. در این روزنامه مقالات تند و انتقاد آمیزی از طرف دشتی و سایر نویسندگان نسبت به اوضاع اجتماعی و سیاسی ایران علیه دولت وقت چاپ می شد.

ایشان چند بار به زندان رفت. وی سه بار در دوره رضا شاه به زندان رفت و در همان دوران کتاب ایام محبس را نوشت. وی در دوره رضا شاه منزوی و خانه نشین بود اما در دوره پهلوی دوم فعالیتهای سیاسی خود را از سر گرفت. ایشان چند دوره از طرف اهالی بوشهر و تهران به نمایندگی مجلس شورای ملی انتخاب شد و مدتی هم بعد از شهریور ۱۳۲۰ ه.ش. سفیر کبیر ایران در مصر شد و چند دوره هم سناتور بود.

وی بر زبانهای عربی، انگلیسی، فرانسه و فارسی تسلط داشت و به همین خاطر آثار زیادی را به صورت تالیف و ترجمه از خود به یادگار گذاشت که عبارتند از:
اعتماد به نفس ترجمه از فرانسه، ایام محبس، تطور ملل ترجمه از فرانسه، سر تفوق انگلوساکسون ترجمه از فرانسه، نقشی از حافظ، قلمرو سعدیظ، دمی با خیام و چهار کتاب داستان به نامهای هندو، جادو، سایه و فتنه.

علی دشتی سرانجام در سال ۱۳۶۷ ه. ش. در تهران درگذشت.