سيد بهمنيار فرزند سيد علی اکبر متخلص به مفتون از سادات نجيب و شريف دشتی است.به سال 127۶شمسی در قريه بردخون متولد گرديد.با در آمدی مختصری که از املاک شخصی داشت و به آن قانع بود.با مناعت طبع زندگی ميکرد.خوش حضور ، بذله گو ، ظريف و مهمان نواز بود.ذوق و قريحه ادبی داشت و سائق این استعداد با قلت بضاعت علمی شعر می سرود.اشعارش غزل، قصيده،مثنوی و بيشتر دوبيتی است.مجموعه ای به نام ((هديه العشاق)) دارد که تقريبا شامل 1800 بيت از انواع مختلف شعر است.دوبيتی هايش در ميان عامه مردم شهرتی پيدا کرده و اواز خوانان محلی به آهنگ مخصوص ان را ميخوانند (شروه).تعداد اشعارش تحقيقا معلوم نيست اما از مقدار مدون در مجموعه ی فوق الذکر خيلی بيشتر است،مفتون در سال 1341 شمسی بدرود زندگی گفت اینک برای نمونه چند بيت از يک قصيده  از ایشان در مدح امام رمان (ضمن تبریک تولد امام زمان) نقل ميکنيم.

قصيده در مدح امام زمان از شاعر معروف دشتی مفتون:

ساقی  بيا اندر برم،  لبريز ميکن ساغرم               کامشب   فتاده    بر  سرم، شور  نگار  مهربان

ميده که تا مستم کند از نيستی،هستم کند       با عشق پا بستم کند،ز آن نشئه گردم تازه جان

پيرم زهجر روی او، آشفته ام چون موی او              بر  هبيت  ابروی   او،شد    قامت   تيرم    کمان

از خويشتن بيگانه ام، و زعشق او ديوانه ام           پروانه سان  پروانه ام، تا  در  تنم   باشد    روان

شورش مرا باشد بسر،نورش به عالم جلوه گر      نايد ولی  اندر  نظر، رويش  به  چشم   مردمان

بود جهان از بود او، سو د جهان از جود او               امشب شب مولود  او، گردد  جهان  رشک  جنان

اندر تحيت  قدسيان، در تهنيت  سبو حيان            صلوات  خوان   کروبيان، بر    خاتم        پيغمبران

اندر شب خمس عشر ، از ماه شعبان در سحر     طالع شد  ان  رخشان  قمر، در  دامن شاه زمان

منبع:يادگارنامه حجت الا سلام و المسلمين حاج سيد محمد حسن نبوی به کوشش:سيد قاسم ياحسينی-دکتر عبدالکريم مشايخی

سيد بهمنيار فرزند علی اکبر حسنی بردخونی متخلص به مفتون.شاعر بلند آوازه دشتی است.وی در بردخون در گذشت و جنازه اش به عتبات عاليات منتقل شد.مفتون شاعری دوبيتی سرا که بيشتر شهرت و آوازه او مرهون همان دوبيتی است.اما در غزل و قصيده و مثنوی و ديگر قالب های شعری نيز طبع ازمايی کرده است.شهرت شاعری مفتون در جنوب تا بدان جا است که دوش به دوش فايز دشتی حرکت می کند همين بلند نامی این دو شاعر گاه تشخيص دوبيتی های آن دو رو از يکديگر مشکل می کند به ويژه در اشعاری که مفتون و فايز تلخص خود را در مصر ع های آخر ذکر نکرده اند.بديهی است که فايز و مفتون به دليل درد مشترک و دلسوختگی جنوب نشينی و احساسات داغ و آفتاب زده شاعرانه خود به زبانی نزديک به هم دست يافته اند.اما اشعار فايز روان تر و شفاف تر جلوه می کند.امروز شروه خوانان جنوب بيشتر از شعرهای فايز و مفتون بهره می برند.شهرت مفتون به دوبيتی های اوست.در شعر او سادگی و روانی همراه با استعاره موج می زند.با این حال روانی و زلالی تشبيهات فايز دشتی سر و گردنی از تصويرهای شعری مفتون بلند تر است.

به نقل از پسر مفتون:شبی از پدر پرسيدم که چرا اینقدر خود را در مقابل معشوقه خود کوچک و خوار ميکنی؟پدرم با تبسمی به من گفت:پسرم معشوقه و عشق من کسی است که تو هرگز آن را درک نخواهی کرد.حال فهميدم که منظور او کيست خدايش بيامورز و روحش شاد.

دريغا شمع بزم انجمن رفت

گل بستان و سرو در چمن رفت

به اميدی چو زلف يار مفتون

در ايام جوانی عمر من رفت

ا

لا ای ساربان محمل دوست

مرا آگاه کن از منزل دوست

که خواهم سر نهم تا روز موعود

به خاک آستان محفل دوست

خوشا فصل بهار سير و گلزار

خوشا وصل نگار و دور از اغيار

خوشا مفتون و ايام جوانی

لب جوی و لب جام و لب يار

بسی خوبان بسی گل عذاران

بسی قامت چو سرو جويباران

زروی تربت مفتون بچينيد

گل حسرت در ایام بهاران

صنم روی زمين ماه منی تو

به قدر زلف دلخواه منی تو

به زلفی دلبرا اميد مفتون

به قامت عمر کوتاه منی تو