تا ظلم است شروه نیز پا بر جاست  من نیز در اینجا سکوت کرده و با هم می شنویم.

شروه ای بسیار زیبا از استاد پولاد اسماعیلی مرد هنرمند و فرهنگی شهرستان دشتی (خورموج)

پولاد اسماعیلی (تصویری )

 دانلود صوتی شروه:دانلود

پرنده ای بود با زیبایی خیره کننده. با دمی طلایی براق با بالی سبز ،دلی شاد با منقار قرمز تر از خون ، زیباتر از لب مهتاب ، با پنجه هایی همچون عقاب ، قوی  تر از باد. بالی گشود در اسمان با غرور به پایین می نگریست مرغی را دید  در دل به او تاخت :

که این مرغ بدبخت پرواز را هم نمی داند که چه بد بخت است من کجا و این کجا.

رفت تا به گنجشکی رسید گنجشکک به سختی بال می زد پی روزی خویش بود که پرنده با تحقیر نگاهی کرد گفت:

چقدر ضعیف است این گنجشکک  چه بالهای نهیفی چه سست بی اراده  من کجا و این کجا.

رفت تا به عقابی رسید پرنده ما در دل خود گفت:

چقدر این عقاب زشت خشن است چه منقار بال زشتی  من کجا و این کجا.

همی رفت تا به جایی رسید خوش اب و هوا و پر از میوه ها و غذاهای لذیذ به پایین دست رفت به طمع ، هر چه می خورد سیر نمی شد تا که به ناگاه به دام صیادی افتاد و روانه قفسی کوچک شد. هر چه تلاش می کرد روز شب نمی توانست از ان قفس بیرو ن اید .

ولی پرنده قصه ما بعد از چند وقت دیگر عادت کرده بود هر روز رمی خوابید غذایش نیز بدون زحمت اماده بود ولی همیشه با وجود اینکه همه چیز داشت باز هم در دل نگران بود تشویش داشت.

سالها گذشت زیبایی منقارش به سیاهی رفت دم طلایش به تباهی , سبزی بالش به زردی  پنجها هایش به سستی  و پروازش به فراموشی.

از قضا روزی

مرغ را دید که ازاد ست به این طرف ان طرف می رود ، گنجشک را دید که به راحتی در اسمان می پرد خوش خرم است و عقاب را دید که سلطان اسمانهاست و ...

جرقه ای در ذهنش ایجاد شد و خود را با تمام وجود به در زد

در قفس باز شد 

                            دوباره به اسمان پرید...

                                                       پرنده ازاد شد.

                                        درخت صبر

این جهان     وین  زندگی  ناگوار            دان که  بر   یکسان   نماند  برقرار

عاقبت      دین   مبین    احمدی           می بماند    تا    قیامت     ماندگار

نور حق   هرگز  نمیگردد  خموش           گر که خواهندش خمش باری یادگار 

دست   حق  اید  برون از  استین           بر کشد از  طاغیان    یکسر    دمار

اخر ان  سلطان     ایوان    شکوه           بر سریر    عدل    می گیرد     قرار

زود باشد بر  دمد  صبح       امید           دولت حق   زود    گردد       اشکار

بیخ شرک و اصل کفر و شاخ ظلم           افکند ان  شه   به   تیغ     ذوالفقار

زین خزان و فصل دی انده مخور              که همی نزدیک مشود فصل   بهار

گر چه عزیز است قران عزیز                   در   بر دنیاییان     بی قدر     خوار

دین و قران این زمان  گر ناصری              می نباشد   یک  نفر  ا ندر      هزار

روز ما گر گشته از ظلمت چو شب           بلکه   باشد    تیره تر     از شام تار

صبر کن حالی که گردد حالها                 زین روش هم       بگردد     روزگار

چاره ای جز صبر و تسلیم شکیب             از حوادث خود   چه    باشد ای فگار

خود درخت صبر ما دارد به بر                  میوه های  بس    لذیذ     و خوشگوار

شعری بود از مرحوم سید علینقی دشتی شعر خود گویای همه چیزست و ما را به تامل وا خواهد داشت.

از کتاب شعر دشتی دشتستان

نوشته استاد عبد المجید زنگویی