نظر یادتون نره !
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم فروردین 1385ساعت 7:21 بعد از ظهر توسط مصطفی و میثم
|
در دامنه کوه مند در فاصله ۳۰ کیلومتری خورموج در جنوب روستای حیدری و در ارتفاعات سنگی مشرف به بستر قدیمی رودخانه سیلابی اثار حجاریهای در دل صخره ای بلند وجود داراد که راه باریکی از سطح بستر رودخانه به سمت اولین مدخل ان در ۶۰ متری کشیده شده است. نمای خارجی فعلی معبد کلات عبارت است از یک سوی اصلی با سقفی قوسی شکل و دو مدخل دیگر و ده حفره به شکل روزنه هایی در طرفین سکوی اصلی که به منزله نورگیرها یا پنجره رواقهای اصلی معبد عمل می کنند.به نظر می رسد قسمت میانی ان مکان جلوس کاهنان یا مقربان و انجام مراسم مخصوص مذهبی بوده است.قربانی یا گنهکار و یا کسی که باید عمل مراسم مذهبی در مورد او انجام می شد روی سکوی میانی قرار میگرفت. در بستر خشک رودخانه اثار بندها و ابگردانهایی در اراضی پای کوه وجود دارد که حاکی از وجود میدانی بزرگ در جلوی معبد بوده است.سطح این میدان را با خاک و سنگ به طور مصنوعی بالا اورده اند. میدان جلوی بنا محل تجمع گروه کثیری از مردم بوده که اکنون از بین رفته است.نکته قابل توجه در معبد کلات وجود چا ه های متعدد در اتاق های پایینی است که به نظر می رسد جهت دفن اموات یا نگهداری استخوان انها حفر شده است.
که متا سفانه این بنای تاریخی رو به تخریب است.
+
نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم فروردین 1385ساعت 2:24 بعد از ظهر توسط میثم
|
خورموج یکی از شهرهای استان بوشهر و مرکز شهرستان دشتی است. طول جغرافیایی خورموج ۵۱ درجه ۲۹ دقیقه شمال و عرض جغرافیای آن ۲۸درجه ۳۹ دقیقه شرقی است و ارتفاع آن از سطح دریا 60 متر است. جمعیت آن قریب به ۵۰۰۰۰ نفر است که بیش از ۹۵ درصد آنان به زبان فارسی بومی صحبت میکنند. وسعت آن ۷۹۷ هکتار می باشد.
قدمت این شهر به قبل از اسلام بر میگردد و وجود آثار و ابنیه تاریخی در این شهر حکایت از قدمت باستانی آن دارد. آثاری همچون بارگاه میرارم بن سام بن نوح، نوه نوح، باقیماندههای شهر باستانی خورموج و قلعه محمد خان دشتی.
در مورد وجه تسمیه آن گفته میشود که «خورموج» از دو بخش خور و موج تشکیل شده است که خور مخفف خورشید و موج یا موچ یامچ یعنی نخل. یعنی خورموج به معنی شهر نخل و خورشید است.
بزرگان زیادی در این منطقه رشد یافته و به درجات عالی علمی فرهنگی هنری دست یافته اند. افرادی چون میرزا محمد جعفر خان حقایق نگار خورموجی (کسی که مرگ امیر کبیر را فاش کرد)، علی دشتی، فایز دشتی و محمد خان دشتی.
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
+
نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم فروردین 1385ساعت 5:44 بعد از ظهر توسط مصطفی و میثم
|
در میان دو بیتی سرایان ایران نام زایر محمد علی دشتی متخلص به فایز دشتی ، در ترانه های شور انگیز این سرزمین کهن و باستانی جاودان گشته است. نام و یاد او یاد آور دو بیتی های بی بدیل و زیبایی است که همیشه بر زبان مردمش جاریست. وی بر خلاف افسانه های رایج فردی با سواد و تحصیل کرده بوده و مزار ایشان در شهر مقدس نجف است. زادگاه و موطن فایز در کردوان در نزدیکی شهر خورموج بوده و آرامگاه وی در شهر مقدس کربلا می باشد.
نمونه هایی از دو بیتی های فایز:
اگر خواهی بسوزانی جهان را -------------- رخی بنما، بیفشان گیسوان را
بت فایز، اشارت کن به ابرو --------------- بکش تیغ و بکًش پیر و جوان را
شبی که با تو بودم یاد از آن شب ------------- شبی که بی تو بودم داد از آن شب
شبی که منزلم لز تو جدا شد --------------- هزاران ناله و فریاد از آن شب
شبی که مار خونین زد بپایم --------------- به کوی عاشقان می رفت صدایم
بروید بر مادر پیرم بگویید ----------------- ببندد حجله نیلی برایم
+
نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم فروردین 1385ساعت 4:45 بعد از ظهر توسط مصطفی و میثم
|
