بسياری از ما نمی دانيم برای چه تاريخ می خوانيم تاريخ را می خوانيم تا عبرت بگيريم زيرا حضرت علی می فرمايد تاريخ تکرار می شود يعنی شما با خواندن تاريخ به جامعه و پيرامون خود آگاه تر می شويد و از گمراهی نجات می يابيد اینست که در قران داستانهای تاريخی را زياد می بينيم تا بخوانيم و بفهميم و درک کنيم و عبرت بگيريم  به طور مثال مثل قوم بنی اسرائيل  نشويم به ما نشان ميدهد چگونه قومهايی که عدالت را رعايت کردند حکومت های اسمانی داشتند و بعد از آنها که دوباره آن قدرتها رو به ظلم نهادند به ويرانی کشيده شده اند.

در تاريخ جايی برای افتخار کردن نيست همه تاريخ درس است و اموزش مثل يک کلاس درس است.در زمان جاهليت نيز مردمان به گذشته خود می باليدند و آن را مضحر قدرت و شکوه می دانستند در صورتی که نياکان آنها نيز در جهل نادانی به سر می بردند و اگر خدايی نا کرده تاريخ را باعث افتخار بدانيم از افيون و ترياک نيز بتر است و باعث عقب ماندگی آن اجتماع و آن ملت  می شود.چون با این طرز فکر شما به خوابی عميق فرو می رويد و شخصيتها آن خواب را شيرينتر می کنند.تا اینکه می بينيد همش منم منم می گوييد و از حقيقت فرسنگها دور افتاده ايد.که جای تاسف است نمونه این طرز تفکر را در ایران می بينيم و حقيقت اینست که بسيار از لحاظ فرهنگی رو به ضعفيم حتی از کارهای جزيی فرهنگی نيز غافليم و نمی توانيم آن را انجام دهيم چون اندر خم کورش داستانهای اموزنده او که باید رهرو ما باشد  برعکس خوابيده ايم و بخواب رفته ايم خوابی عميق که مثل ميخ ما را در زمين ميخکوب کرده است.فلسفه تاريخ فهميدن است نه افتخار به آن و نه مغرور شدن به آن.يعنی تحرک نه سکون يعنی بيداری نه خواب يعنی همه را برادر خواندن نه از نژاد حرف زدند يعنی......

قال علی (ع): و اعتبر بما مضي من الدنيا ما بقي منها، فان بعضها يشبه بعضاً و آخرها لا حق بأوّلها و كلها حائِل مفارق.

حضرت علی می فرماید:از گذشته دنيا، آينده‎اش را چراغ عبرتي ساز؛ چرا كه پاره‎هاي تاريخ با يكديگر همانند است و در نهايت پايانش به آغازش مي‎پيوندد و تمامش در حال دگرگوني است و رفتنيست.

 شعری ازمرحوم محمد جواد حامدی: 

                                                بیداد زمانه

الا که دهر پر از ظلم و جور و بيداد است          نه جای شادی و نه عيش و نه دلی شاد است

سرای ميکده بر بند و خشت بر خم نه            نه وقت مستی و نه عشرت نه اعياد است

جهان زسلطه اهريمنان ديو صفت                  به هر طرف نگری ناله است و فرياد است

زفرط شعله آتش وز آه مظلومان                     جهان سياهتر از قلب تا شداد است

اگر جهان شده از جنگ پر ز آتش و خون           زمکر و حيله بد سيرتان شياد است

پرندگان همگی آشيان رها کردند                    که لانه ها همه ويران زجور صياد است

تمام خانه آباد شد ز ظلم خراب                      مگر قصور خدايان زور آباد است

ضعيف در همه احوال خوار و زار بود                 مکان زاغه نشينان هميشه بر باد است

بيا تو مهدی موعود وقت آمدن است              که دهر يکسره پر جور و ظلم و بيداد است

چو نيست ياوه سرايی طريقت حامد             سخن هرانچه که گويد هميشه آزاد است

عبدالرسول حامدی به سال 1313 شمسی در خورموج مرکز دشتی در خانواده ای ادب پرور و دانش دوست متولد شد.تحصيلات ابتدايی خود را در همانجا به پايان رساند و برای ادمه تحصيل به بوشهر رفت. و از دبيرستان سعادت این شهر پايان نامه دوره متوسطه خود را گرفت.وی از نوجوانی از قريحه و ذوق شاعرانه که از پدربزرگ و پدر خود محمود و حامد به ارث برده بود برخوردار بود و در این راستا به تشنه ای می مانست که هرگز چشمه جوشان شعر ادب سيراب نمی شد.پس از پشت سر گذاشتن چند سال شغل آموزگاری به  منظور بالا بردن سطح آگاهی و تحصيل دانشگاهی راهی اصفهان شد و از دانشکده ادبيات و علوم انسانی این شهر به دريافت گواهينامه ليسانس نايل گرديد.او با بسياری از نشيريات ادبی کشور از جمله فردوسی و خوشه ..همکاری داشت. وی اولين دفتر شعر خود را با نام خار گلدان شامل اشعار نيمايی و چند غزل در سال 1352 به زير چاپ فرستاد که  با استقبال شعر دوستان روبرو شد.

عبدرسول حامدی در اول مرداد ماه 1364 بر اثر سکته قلبی جهان گذرا را بدروف گفت و دوستان خود را در غمی سنگين و اندوهی طاقت فرسا فرو برد.

و اما شعر او

عبدالرسول حامدی شاعر متحهد و مردمی خطه دشتی در سبک کلاسيک و نيمايی کار و تجربه دارد و در هر دو مورد هم موفق است در بيان انديشه با حفظ زيبايی کلام از تمثيل ،تلميح،تشبيه ،کنايه و استعاره بهره جسته و بويژ ه با ياد آوری داستانهای تاريخ و اسطوره ها جان تازه ای به سخنش می بخشد ، نسبت به واقعيتهای زمان و ريشه تحولات تاريخی محيط پيرامونش شناخت دارد و مسائل عاطفی و ارزشهای انسانی دا اشعارش تبلور می يابد.

به چند شعر از او توجه فرماييد:

شاخص دردمنی از شب مردن مهراس

سايه بر سايه ات افکنده ام از من مهراس

راهی سايه امنيم که آتش خيز است

همسفر چپ مرو از وادی ايمن مهراس

واپسين پر زدنی دارد مرغ گلو

ای تو فرياد من از پنجه دشمن مهراس

#########################

افسانه را نبايد منکر شد

امسال بر جماعت موران

ميبخشم

ششدانگ گندمکارم را

افسانه ها را می زاياند

این ابر

سنگ از شکاف دامن يکرنگش می بارد

افسانه را نبايد منکر شد

آهوی رام خانگيم بگريخت

با اشتهای سوخته سوی کوه

سنگی زپيش پای کبکی

از ارتفاعی، بر مغزش

فرمان رجعت کوفت

.....

برگرفته شده از کتاب دشتی و دشتستان

نویسنده و محقق:استاد عبدالمجید زنگویی

و ما محمد الا رسول قد خلت من قبله الرسل ، افان مات او قتل انقلبتم علی اعقابکم

محمد نيست مگر فرستاده ای از آن گونه فرستادگان که پيش از او بودند آيا اگر او مرد يا کشته شد، شما به عقب بر می گرديد و به ارتجاع عهد باستانتان رو می کنيد؟

به راستی که اینگونه شد و بعد از مرگ او امت مسلمان از هم جدا شدند و هر کدام به سويی رفتند و به حرف او عمل نکردند و باز اشرافيت و نژاد پرستی و قوم گرايی جای آن را گرفت ان همه تلاش حضرت محمد برای وصل اتصال مسلمانان از هم پاشيد.

نژاد ایرانی و عرب که چنان به هم نزديکند که نميشود آنها را از همه جدا کرد در قديم که پرشيا بود عراق ایران افغانستان سوريه تا... تا وقتی که مسلمان شدند هم با هم يکدل يکصدا بودند تا دوباره شروع شد آن چيزه هايی که انسان را بخنده وا ميدارد و منافع خويش را بر اسلام واجبتر دانستند.به طور مثال:

يکی می گويد ابو علی مال ماست و آن يکی او را ازان خود می خواند ابو علی در تاجيکستان به دنيا آمد

در همدان مرد کتابهای عربی و فارسی نيز دارد حال ایرانيان او را از خود ميدانند چون ميگويند تاجيکستان زمانی جزی از ایران بوده و اعراب هم این ادعا را دارند که ایران زمانی مال ما بوده پس ابو علی مال ماست.

 به راستی که هردو درست می گويند ولی نه مال این قوم است نه آن قوم متعلق به امت اسلام است.ببنيد از کجا نفاق فتنه بوجود می آيد  اسلام فدای قوميت گرايی می شود و همين امر در مورد مولانا نيز وجود دارد.

به راستی چه ميکنيم این اسلاميست که از طرف محمد به ما رسيده   با زجر زحمت با نفاق و فتنه بازی آن را به تباهی نکشانيم ای امت مسلمان دشمن شما مشخص است در روبروی شماست يکديگر را متهم نکنيد.

در مورد خليج عرب يا فارس بودن واقعا مشکل ما مسلمانان اینست چقدر ما سطحی می نگريم هم جنوب خليج مسلمانان و هم شمال آن چرا این دريا را خليج مسلمون نناميم که همه ميدانيم نژاد شمال و جنوب خليج عرب و ایرانيست و به هم نزديک هستند نزدیکتر از هر چيز ديگر.چون با هم تجارت داشتند می رفتند می آمدند و.....به راستی مشکل ما چيست؟

و چند صباحی است که پرفسوری می خواهد که اگر مرد او را در کنار زاينده رود خاک کنند چون می گويد ایرانيان بهترينند مانند ندارند و در گفته هايش هميشه ایرانيان را با اعراب مقايسه می کند آيا این مردک جز نفاق چيز ديگر در سر می پروراند مسلما خير . کشورهای زيادی هستند که دارای تمدن هستند چرا ایران را با يونان مقايسه نمی کند و فلان داشمند ایرانيان را مجوس و يهودی زاده می نامد تا به نفاق بيشتر بيشتر دامن زده......

 از علی بگويم برای شما مرد عمل مردی که عدالت خواه بود ایشان نه کوفه را نفرين کرد نه عراق را

چون که او امت مسلمان را ميديد و تمام حرف هايش برای به تحرک در آوردن مردم سر به زير برف کرده

و منافع گرايی است که جز خود به هيچ نمی نگرند و نمی بينند((از فعل گذشته استفاده نمی کنم چون حرف علی کهنگی ندارد و با همه ماست نه کشور و نژاد خاصی)) به طور مثال :

علی با حرف هايش مردم بصره را چنان از خواب بيدار کرد که تا سالها می جنگيدن و از حق دفاع کردند.

و در ایران که امام رضا خاک است که چه رنجها کشيدن ایشان از دست مردمان نا اهل به اندازه 17 گوسفند  طرفدار واقعی نداشت که اگر داشت مانند جدش می جنگيد دفاع می کرد ولی وقتی دید مردم اماده نیستند مجبور شد تا از لحاظ فکری این مردم فرو رفته در خواب را بیدار کند.

 و بدانيد که علی مردم را با سرزنش خود آگاه می ساخت نه با تعريف تمجيد که ایرانيان اینچنيند نميد انم بت پرست نبودند هزار چيز ديگر و اعراب اسلام را آوردند .... در صورتی که الله عرب الله همه است نه به طبقه ای ربط دارد نه به نژادی و نه قدرتی.

محمد ، علی ،ابوذر ، سلمان ، بلال ،فاطمه ، زينب ، ام لکثوم اینها همه بايد الگوی ما باشند و انها فقط به خاطر توسل ما بوجود نیا مده اند....و ما باید پيرو باشیم  به معنای عمل نه حرف. هر کس مثل محمد بود پيرو اوست با عمل خود مسلمانيت را ثابت می کند نه مسلمانيتی که از پدر به او ارث رسيده و بی فهم شعور است و هر محرم بيايد گريه ای کند برود که بله ما پاک شديم.......